Roel Venderbosch

Vier gebruikers van een iPad. Illustratie voor nrc.next

.

Voor de nrc.next van vandaag hebben ik en drie andere illustratoren allemaal een Wesley-Yolanthe produkt bedacht. Wie wil er nu geen huisdier dat alle belangrijke keuzes voor je doet?

Een paar maanden geleden was ik op zondag gastdocent striptekenen op de weekendschool (weekendschool.nl) in Nijmegen. Welk kind wil er nou op zondag naar school? Een heleboel dus. En toen ik zag welke dingen er allemaal gedaan en geleerd werden, begreep ik meteen waarom ze al die zondagen kwamen. Ook al heb ik er maar een heel klein beetje aan meegeholpen, het was erg leuk om in drie uur tijd jongens en een meid een strip te zien maken. Dezelfde leerlingen die drie uur daarvoor zeiden dat ze er niks van zouden gaan bakken.

Eindresultaat werd een prachtig tijdschrift waarin o.a. al hun toekomstdromen, plannen en natuurlijk ook de strips te lezen waren.

Nog niet zo lang geleden werd eindelijk de Beroepsvereniging Nederlandse Stripmakers opgericht.  De BNS dus, de gebundelde krachten van professionele stripmakers in Nederland, te vinden op stripmakers.nl. Ondertussen mocht ik een logo voor de organisatie ontwerpen. Zie hier:

Om de bekendheid van de BNS en haar leden te vergroten wordt er door veel leden gewerkt aan een promotiekrant die onder andere op de Uitmarkt gaat worden uitgedeeld.

Ik ben bezig met een 1-pagina strip over begroetingen. Daarom heet deze post ‘First contact’. Je probeert lezers toch het stukje in te trekken met een lekker bekkende titel.

Hier alvast twee schetsen.

Overal loert de vorm om de hoek. Sinds de tijd dat ik er op werd gewezen dat er overal letters zijn en dat al die letters verschillend zijn, zien mijn ogen alles anders. Probeer die bril maar weer eens af te zetten…

Hier een logo in de pan. Of is het de vlag van Zuid Korea? Ik voel een visstick-alfabet opkomen.

Dat blijft kriebelig spannend; ’s middags gebeld worden voor de krantencover en de binnenwerkillustratie en dan weten dat je rond 22 uur klaar moet zijn. Voor veel projecten ben je een aantal weken bezig, bij een krant komt de krantenjongen meteen de volgende ochtend het eindresultaat in je brievenbus stoppen.

En ja, de associatie die je hebt met een klassieke Charlie Chaplinfilm is terecht.

Tijdens de stripdagen in Haarlem gingen er twee t-shirts in primeur. Geheel ecologisch verantwoord heb ik de shirts laten drukken bij de jongens van de groenewas.nl. Een sympathiek initiatief van Rhizom uit Nijmegen. Zowel op het rode als zwarte shirt staat de Giganthopithecus, een uitgestorven reuzenaap uit de Himalaya. Heeft echt bestaan en zou wel eens de oorsprong van de Yeti-legendes kunnen zijn, zo wordt er wild gespeculeerd op het wereldwijde web.

Mythe of niet, de shirts kun je écht bestellen. Ze zijn er in zeer beperkte oplage in de maten M, L en XL. Voor 29,95 euro incl. BTW en verzenden heb je er een. In de shop lees je hoe je ze kunt bestellen.

Dat was leuk! En natuurlijk ook interessant, leerzaam en onderhoudend. Dankzij m’n experiment voor de Creatieve Marktplaats kan ik nu een interactieve online applicatie maken (dwz: ik kan ‘m bedenken en tekenen en ik weet welke mensen ik moet inschakelen voor de technische details).

Zodra ik hem op het internet zette heb ik gevolgd wat er gebeurde. Door een rondgestuurd persbericht kwam het nieuws op veel sites terecht: o.a. Bright.nl, het nrc.nextblog, de BNS en BNdeStem schreven erover. Hoe werkt dat tegenwoordig? Er wordt veel doorgelinkt en dan weer doorgeplaatst. Op Google kun je de meest recente Twitter-berichten bijhouden en zien wie ‘m twittert en wat er gebrouwen wordt. Ook Facebook is goed te volgen.

Dan belde nrc.next nog om er een cover met binnenwerk van te maken. Zie hier.

En lag diezelfde krant ’s avonds op tafel bij Matthijs en Jan-Peter terwijl ze het over de beeldvorming van J-P in de media hadden.

Aan het eind stond de teller op zo’n 750 readymade cartoons, dan tel ik alleen de cartoons die men daadwerkelijk op het net geplaatst had. Hoeveel mensen er voor de lol mee hebben zitten fröbelen weet ik niet. Maar dat vind ik het leukst aan zo’n experiment:  je maakt iets dat mensen aanzet om er mee te gaan spelen. Hier een paar fraaie getwitterde Polcamaaksels van mensen zoals jij en ik.

Als kers op de taart mag de PolcaMachine meteen een aantal cartoons maken voor de krant van vandaag. Hoera voor automatisering!

Nou, bijna het einde van het experiment!  De PolcaMachine is klaar. Up & Running. Nu ben ik bezig de boel aan de wereld te verkondigen. Dat betekent een persbericht schrijven (met hulp), de juiste kanalen vinden en überhaupt nadenken over de impact van zo’n machientje. Gaan mensen hem niet gebruiken om griezelige xenofobe ideeën mee te spuien?

Dat valt mee! Vrijwel iedereen die nu bezig is, probeert er iets van te maken. Ja, ik heb al een paar keer flink moeten gniffelen.

Dan nog het persbericht en dit blogbericht is weer klaar: